Bir Akşam, Bir Defter ve İçimde Boğazıma Dizilen O Duygu
İlginizi Çekebilecek İçerik: İşlemcinin kaç derece olduğunu nasıl anlarız ?
Kayseri’nin akşamları hep biraz serttir. Rüzgâr yüzünü keser gibi eser, sokak lambaları sarı bir huzur yerine daha çok yalnızlığı büyütür. O gün de öyle bir gündü. Defterimi açtığımda elim titremiyordu ama içim… içim tuhaf bir boşlukla doluydu.
“Bugün neden yemek yiyemiyorum?” diye yazdım ilk satıra.
Aslında soru basitti ama cevabı yoktu. Ya da vardı da ben görmek istemiyordum. Günlerdir içimde bir şeyler sıkışıyordu. Ne tam açlık vardı ne de tam tokluk. Sanki midem, duygularımın çöp kutusuna dönüşmüştü.
Ve işte o an ilk kez kendime gerçekten sordum:
İştah kapatma nasıl olur?
O Gün Başlayan Sessiz Değişim
Sabah uyanmıştım. Her zamanki gibi alarm çalmadan önce gözlerim açılmıştı. Ama bedenim uyanmış olsa da zihnim uyanmamış gibiydi. Kahvaltı hazırladım. Ekmek, peynir, çay… Kayseri’de büyümüş herkesin bildiği o klasik sofra.
Ama ilk lokmayı ağzıma aldığımda durdum.
Bir şey vardı. Tadı değil, eksik olan bir şey. Sanki midem “hayır” demiyordu ama “şimdi değil” diyordu. O an anlamadım. Sadece bıraktım tabağı.
İçimdeki boşluk büyümeye başlamıştı.
İçimdeki Sesler: Açlık mı, Duygu mu?
Gün içinde defterime tekrar yazdım:
“Bu gerçekten açlık mı?”
İçimde iki ses vardı. Biri net ve keskin:
“Yemen lazım. Vücudun enerjiye ihtiyaç duyuyor.”
Diğeri daha sessiz ama daha ağır:
“İçin doluysa, miden boş kalmaz zaten.”
İşte o an fark ettim ki mesele sadece yemek değildi. İştah kapatma nasıl olur sorusu aslında fiziksel bir şeyden çok zihinsel bir şeydi. Bunu ilk kez o gün düşündüm.
Kayseri’nin kalabalık caddelerinde yürürken insanlar simit alıyor, çay içiyor, gülüyordu. Ben ise sanki başka bir dünyadaydım. Aç değildim ama tok da değildim. Arada kalmıştım.
Bir Öğle Vakti: Yemeğin Önünde Sessiz Çöküş
Öğle saatlerinde bir arkadaşım beni dışarı çıkardı. “Gel, yemek yiyelim, iyi gelir” dedi. Sesinde iyi niyet vardı. Ama içimde bir şey buna karşı direniyordu.
Masaya oturduğumuzda tabak geldi. Buhar hâlâ üstündeydi. Normalde güzel kokardı ama o gün koku bile ağır geldi.
İşte o an kendime dürüst oldum:
İştahım yoktu.
Ama bu sıradan bir “canım istemiyor” hali değildi. Daha derin bir şeydi.
Hayal Kırıklığı Sofrada Başlar
Arkadaşım yemek yerken ben sadece tabağa bakıyordum. O fark etti:
“Bir şey mi oldu?”
Ne diyeceğimi bilemedim. Çünkü olan şey somut değildi. Bir olay yoktu. Ama içimde bir kırılma vardı.
“Bilmiyorum… sadece yemek istemiyorum.”
O an içimde bir şey daha netleşti. İştah kapatma nasıl olur sorusunun cevabı bazen bedenin değil, ruhun susmasıydı.
Sanki içimdeki duygular sesini kısmıştı. Ve o sessizlik, mideme kadar inmişti.
Kayseri Sokaklarında Yalnız Bir Yürüyüş
Yemekten sonra yalnız yürümek istedim. Arkadaşım anlamadı ama zorlamadı da.
Sokaklar soğuktu. Ellerimi cebime soktum. İnsanların hayatı devam ediyordu. Bir fırından çıkan sıcak ekmek kokusu bile beni çekmedi.
Normalde bu şehirde açlık her köşede hissedilir. Pastırma kokusu, tandır ekmeği, sucuk… Ama o gün hiçbir şey beni çağırmadı.
Kendime sordum:
“Bu nasıl oluyor?”
Ve defterime akşam şu cümleyi yazdım:
“İştah kapatma nasıl olur bilmiyorum ama sanırım bazen insan önce içini kapatıyor.”
İçimdeki Boşluk Büyürken
Eve döndüğümde yemek yemem gerektiğini biliyordum. Ama mutfağa girdiğimde sadece su içtim.
O an korktum.
Çünkü bu bir alışkanlığa dönüşebilir miydi?
Ama aynı anda başka bir şey de hissediyordum: garip bir hafiflik.
Sanki midem küçülmüyordu, zihnim sessizleşiyordu. Duygularım daha az bağırıyordu.
Yine defterimi açtım:
“Bu his iyi mi kötü mü bilmiyorum. Ama gerçek.”
Gece: Sessizliğin İçinde Kendimle Kalmak
Gece olduğunda Kayseri daha da sessiz olur. Sokaklar boşalır, rüzgâr daha net duyulur. O gece pencereyi açtım.
Karnım aç değildi ama içimde bir boşluk vardı.
Ve bu boşluk bana şunu düşündürdü:
İştah kapatma nasıl olur, gerçekten sadece yemekle ilgili bir şey mi?
Hayır değildi.
Duyguların İştah Üzerindeki Etkisi
O gece fark ettim ki bazı duygular iştahı tamamen kapatabiliyor. Hayal kırıklığı, belirsizlik, içsel yorgunluk…
Bunlar midede değil, zihinde başlıyor.
İçimdeki ses tekrar konuştu:
“Yemek yemek çözmez.”
Diğer ses cevap verdi:
“Ama yememek de çözüm değil.”
İkisi de haklıydı. Ama ben ortada kalmıştım.
Bir Günlük Sayfası Daha
O gece defterime uzun uzun yazdım:
“Bugün öğrendiğim şey şu: iştah bazen açlıktan değil, duygulardan etkileniyor. İçim doluyken midem boş kalabiliyor. Ya da tam tersi, içim boşken midem dolmak istemiyor.”
Ve en sonunda şunu yazdım:
“İştah kapatma nasıl olur bilmiyorum ama sanırım önce insan kendi iç sesini susturunca başlıyor.”
Ertesi Gün: Küçük Bir Umut Kırıntısı
Sabah uyandığımda bir şey değişmişti. Çok büyük değil ama hissedilir bir şey.
Mutfakta yine kahvaltı hazırladım. Bu kez tamamen yiyemedim ama birkaç lokma aldım.
Ve bu küçük şey bana umut verdi.
Çünkü fark ettim ki bu durum kalıcı olmak zorunda değil.
İçimdeki mühendis tarafı dedi ki:
“Bu geçici bir durum, sistem kendini toparlar.”
İçimdeki insan tarafı ise şunu söyledi:
“İyi ki hâlâ hissediyorsun.”
İştahın Geri Dönüşü ve İçsel Denge
Günler geçtikçe iştahım tamamen yok olmadı. Sadece dalgalandı. Bazen geri geldi, bazen kayboldu.
Ama en önemli şey şuydu: artık bunun sadece yemekle ilgili olmadığını biliyordum.
İştah kapatma nasıl olur sorusu benim için artık bir biyoloji sorusu değildi. Bir yaşam sorusuydu.
Sonuç Yerine: İçimde Açılan Sessiz Gerçek
Bugün geriye dönüp baktığımda şunu daha net görüyorum:
İnsan bazen yemek yemeyi değil, hissetmeyi bırakıyor.
Ve iştah, sandığımızdan çok daha hassas bir şey. Sadece mideyle değil, kalple de ilgili.
Kayseri’nin o soğuk akşamlarında öğrendiğim şey şu oldu:
İştah kapatma nasıl olur sorusunun tek bir cevabı yok. Bazen bir hayal kırıklığıyla başlar, bazen bir sessizlikle büyür, bazen de küçük bir umutla yeniden açılır.
Ama en önemlisi şu:
İçinde ne olduğunu anlamadan hiçbir iştah gerçekten kapanmaz.
Tavsiye Ettiğimiz İçerik: İşretname nedir ?